Μυτιλήνη: Σε Σπίτι του Πολιτισμού μετατρέπεται το Αρχοντικό Γεωργιάδη

Την έναρξη των εργασιών κατασκευής του έργου “Αξιοποίηση Αρχοντικού Γεωργιάδη” στην Επάνω Σκάλα, πραγματοποιούν αυτή την ώρα ο Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου, Κωνσταντίνος Μουτζούρης, και ο Αντιπεριφερειάρχης Τεχνικών Υπηρεσιών, Χρυσόστομος Χατζηκυριαζής.

Με την ολοκλήρωση του έργου θα αποκτήσει επιτέλους η πόλη της Μυτιλήνης το ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ((MAISON DE LA CULTURE), μια ιδέα του Περιφερειάρχη από το 2020 η οποία προχώρησε και έφτασε σήμερα να γίνεται πράξη με την πολύτιμη βοήθεια της τότε Αντιπεριφερειάρχη Πολιτισμού, Αναστασίας Αντωνέλλη.

Το αρχοντικό Γεωργιάδη χτίστηκε περί το 1880 στην περιοχή της Επάνω Σκάλας της Μυτιλήνης από τον Ιωάννη Γεωργιάδη, δραστήριο επιχειρηματία, πιθανόν από την Κωνσταντινούπολη. Στην περιοχή αυτή, το 1882 η εταιρεία του έχτισε εργοστασιακό συγκρότημα με ελαιοτριβείο, κλωστήριο και αλευροποιείο δίπλα στη θάλασσα για να διευκολύνεται η διακίνηση των εμπορευμάτων. Η δραστηριότητά του συνεχίστηκε μέχρι το 1911 και κατόπιν μεταβιβάσθηκε στον συνέταιρο Ι. Καλαμάρη.

Το Αρχοντικό επιλέχθηκε να χτισθεί κοντά στο εργοστάσιο για πρακτικούς λόγους προκειμένου ο ιδιοκτήτης να βρίσκεται κοντά στις επιχειρήσεις του. Το κτήριο αποτελείται από ημιυπόγειο που χρησίμευε ως αποθηκευτικός χώρος, δύο ορόφους κύριας κατοικίας και δύο επίπεδα σοφίτας. Ο πρώτος όροφος κύριας κατοικίας ήταν και ο χώρος υποδοχής που διέθετε μαρμάρινο τζάκι μία κεντρική μεγάλη σάλα και δωμάτια τα οποία φέρουν οροφογραφίες και γύψινες διακοσμήσεις, ενώ στον δεύτερο όροφο υπήρχαν τα υπνοδωμάτια.

Στον προσεγμένο σχεδιασμό της οικίας διακρίνονται στοιχεία «εκλεκτικιστικού νεοκλασικισμού» με περίτεχνη εξωτερική διακόσμηση που μαρτυρούσε την οικονομική ευρωστία και κοινωνική υπεροχή του ιδιοκτήτη. Το επιβλητικό του ύφος με την μαρμάρινη σκάλα της εισόδου και τις εσοχές της πρόσοψης με τους κίονες του πρώτου ορόφου είναι μοναδικό στην περιοχή. Το 1917 στους χώρους του αρχοντικού στεγάστηκε το προσφυγικό νοσοκομείο, ενώ κατά τη Γερμανική Κατοχή το κτήριο χρησιμοποιήθηκε ως οίκος ανοχής του γερμανικού στρατού. Από το 2004 αποτελεί ιδιοκτησία του δημοσίου (τέως Νομαρχίας Λέσβου και νυν Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου) και πλέον χρησιμοποιείται ως πολιτιστικός χώρος.