Συγκινεί ο Μπακογιάννης – Θυμάται τον πατέρα του λίγο πριν τα αποκαλυπτήρια της πλατείας Ομονοίας

Μια άγνωστη ιστορία από τη ζωή του Παύλου Μπακογιάννη μοιράστηκε ο δήμαρχος Αθηναίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Λίγες ώρες πριν την παράδοση της αναμορφωμένης πλατείας Ομονοίας και την επαναλειτουργία του εμβληματικού συντριβανιού, ο Κώστας Μπακογιάννης διηγήθηκε μια ιστορία από τη δεκαετία του 1950, όταν ο αείμνηστος Παύλος Μπακογιάννης μετέβη για πρώτη φορά στην Αθήνα. «Τράβα στην Ομόνοια», του είχε πει ο θείος του «και όλο και κάποιον γνωστό θα βρεις», αναφέρει ο Κώστας Μπακογιάννης συνοδεύοντας τα συγκινητικά του λόγια με ένα βίντεο από την «αναγεννημένη» πλατεία.

Αναλυτικά η ανάρτηση

“Τράβα στην Ομόνοια”, του είχε πει ο θείος του “και όλο και κάποιον γνωστό θα βρεις”.

Τέλος της δεκαετίας του ‘50, ο πατέρας μου, για πρώτη φορά, παίρνει το ΚΤΕΛ για Αθήνα. Με μια καρό βαλίτσα στο χέρι, σήμα κατατεθέν ότι είναι από επαρχία, μετά από 7,5 ώρες, φτάνει στην Ομόνοια. Αντικρίζει ένα πολύβουο μελίσσι ανθρώπων.

Ήμασταν παιδιά, αλλά θυμάμαι την περιγραφή: Πλανόδιοι πωλητές διαφήμιζαν την πραμάτεια τους, από τσατσάρες και τρανζίστορ μέχρι κουλούρια και σάμαλι. Τα περίπτερα ήταν τόσο γεμάτα από πράγματα που φοβόσουν ότι θα καταρρεύσουν. Άνθρωποι πήγαιναν στις δουλειές τους και πολλοί νέοι με την ίδια καρό βαλίτσα έψαχναν τον δρόμο τους. Στη μέση της πλατείας, ένα μεγάλο σιντριβάνι δρόσιζε την ατμόσφαιρα και ενίοτε και το πρόσωπό σου.

Γύρισε την πλατεία τουλάχιστον 30 φορές. Εκεί που στάθηκε όμως και πέρασε δυο ώρες ήταν στις ηλεκτρικές σκάλες. Τις ανέβαινε και τις κατέβαινε, προσπαθώντας να σκεφτεί τι θα έγραφε στον πατέρα του, τον παπά, για να τις περιγράψει. Αισθανόταν, μας έλεγε, δεκαετίες μετά, πως αφού έφτασε εδώ, όλα είναι δυνατά.

Στο σήμερα, που όλα τριγύρω αλλάζουν και που η κεντρική πλατεία της πόλης έχει πολλές σημειολογίες, ένα μένει ίδιο:

Η αισιοδοξία της Ομόνοιας.

Και η συμβολική της διάσταση ως απάντηση στην ανισότητα.

Αυτή η πλατεία συνδέει το χθες με το σήμερα και το αύριο, την κάτω Αθήνα με την πάνω. Τη μνήμη και το όνειρο.
Κι ως τέτοια μας ξανασυστήνεται, παντοτινό σύμβολο ελπίδας.