Μήπως να το πάρουμε αλλιώς;

*Του Οδυσσέα Νασιμπιάν

Μέσα στην περασμένη εβδομάδα είδα την πόλη που μεγάλωσα και ζω μέχρι σήμερα να γίνεται πεδίο μάχης. Τις γειτονιές της Νέας Σμύρνης να γίνονται πρωτοσέλιδο, για τους λάθος, όμως, λόγους. Είναι βαθιά θλιβερό και δημιουργεί αγανάκτηση να ζούμε στην εποχή που σε ειρηνικές συνοικίες βλέπουμε τέτοιες εικόνες. Λυπηρό να δυσκολευόμαστε να καταδικάσουμε τη βία «από όπου και αν προέρχεται».

Κάθε πρόβλημα σε αυτή τη ζωή έχει δύο όψεις: Το «γιατί και πώς φτάσαμε ως εδώ» αφενός, και το «τι κάνουμε για να το λύσουμε» αφετέρου. Τις τελευταίες μέρες στο δημόσιο διάλογο, ασχολούμαστε αποκλειστικά με το πρώτο. Όλοι αποδίδουν ευθύνες. Ασφαλώς η αναγωγή στη ρίζα του προβλήματος είναι απαραίτητη για να μπορέσει κανείς να το επιλύσει. Εν προκειμένω όμως απουσιάζουν οι προτάσεις για λύσεις.

Εκμεταλλευτήκαμε τον βίαιο και –αδιαπραγμάτευτα- καταδικαστέο τραυματισμό 2 συμπολιτών μας, για τις πολιτικές μας σκοπιμότητες και την διέγερση του θυμικού του λαού. Σε μία περίοδο που η κοινωνία διψά για σύνθεση και προτάσεις παραγωγικές, ο δημόσιος διάλογος κυριεύθηκε από έναν τρομακτικό διχασμό. Στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Νέας Σμύρνης που συγκλήθηκε εκτάκτως μετά τα θλιβερά γεγονότα που είδαμε στην πόλη μας, αισθάνθηκα για πρώτη φορά την απογοήτευση και την αγανάκτηση που χιλιάδες νέοι συμπολίτες μου αισθάνονται και αφήνουν τη χώρα για το εξωτερικό.

Αισθάνθηκα πως κανείς δεν μας ακούει. Κανείς δεν ενδιαφέρεται να συζητήσουμε για την ουσία, να βάλουμε κάτω τα προβλήματα και να τα
λύσουμε. Είδα την πολιτική, που –πίστευα πως- θα έπρεπε να δίνει λύση στα προβλήματα, να δημιουργεί νέα. Στο βωμό του εντυπωσιασμού και των σκοπιμοτήτων, λόγος διχαστικός. Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί δεν μπορούμε εν έτει 2021 να συμφωνήσουμε τι είναι σωστό
και τι όχι. Δε θέλω να ζω σε μία χώρα που η πολιτική κωφεύει στα μείζονα και αδιαφορεί για τις λύσεις. Δε θέλω να ζω σε μία χώρα που η πολιτική διχάζει και ο δημόσιος διάλογος στερείται παραγωγικών προτάσεων και επιχειρημάτων. Και κυρίως δε θέλω να ζω σε μία
χώρα που αισθάνομαι να απειλείται ο ρομαντισμός μου για την πολιτική και το μέλλον μας.

Είναι νομίζω η ώρα να σταματήσουμε να κουνάμε το δάκτυλο και να αποδίδουμε ευθύνες. Συχνά, βλέπετε, στην πολιτική, ασχολούμαστε μόνο με τα προβλήματα που δημιούργησε ή δεν έλυσε ο «άλλος». Δεν προσπαθούμε να επιλύσουμε προβλήματα τωρινά. Το στοίχημα λοιπόν που πρέπει να θέσουμε στο εξής είναι να κοιτάξουμε τις λύσεις, όχι τις ευθύνες. Το στοίχημα είναι να επουλώσουμε τις πληγές που έχουν ανοίξει στη Δημοκρατία μας.

*Ο Οδυσσέας Νασιμπιάν είναι Ασκούμενος Δικηγόρος και Δημοτικός Σύμβουλος Νέας Σμύρνης, Εντεταλμένος Νέας Γενιάς και Νέων Τεχνολογιών