Ο Δήμος Πάργας στηρίζει εμπράκτως τη δημόσια υγεία ενισχύοντας τους γιατρούς που στελεχώνουν τα Κέντρα Υγείας της περιοχής. Με ομόφωνη απόφαση που ελήφθη προχωρά σε μηνιαίο επίδομα ύψους 200 ευρώ για αγροτικούς και επικουρικούς, επιχειρώντας να δώσει απάντηση στο οξύ πρόβλημα της στελέχωσης των δομών πρωτοβάθμιας υγείας σε μια έντονα τουριστική περιοχή.

Η απόφαση ελήφθη έπειτα από εισήγηση που παρουσιάστηκε και βασίζεται στο ισχύον θεσμικό πλαίσιο, το οποίο δίνει τη δυνατότητα στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης να παρέχουν οικονομικά ή άλλα κίνητρα σε ιατρούς υπαίθρου και επικουρικούς γιατρούς, προκειμένου να καλύπτονται βασικές ανάγκες διαβίωσης κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας τους.

Όπως επισημάνθηκε κατά τη συζήτηση, η ανάγκη λήψης του συγκεκριμένου μέτρου προκύπτει κυρίως από το αυξημένο κόστος στέγασης στην Πάργα, όπου τα ενοίκια παραμένουν ιδιαίτερα υψηλά λόγω της τουριστικής δραστηριότητας. Το γεγονός αυτό λειτουργεί αποτρεπτικά για την προσέλευση ιατρών, παρά τις αυξημένες υγειονομικές ανάγκες της περιοχής, ειδικά κατά τους θερινούς μήνες.

Η Δημοτική Αρχή εκτιμά ότι η οικονομική ενίσχυση θα λειτουργήσει ως ουσιαστικό κίνητρο, τόσο για την προσέλκυση όσο και για τη διατήρηση ιατρικού προσωπικού στα Κέντρα Υγείας του Δήμου, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στη βελτίωση της υγειονομικής κάλυψης κατοίκων και επισκεπτών.

Το επίδομα θα καταβάλλεται για χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών, με συνολικό ποσό 2.400 ευρώ ανά δικαιούχο, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις:

– Οι γιατροί θα πρέπει να έχουν υπηρετήσει τουλάχιστον τέσσερις μήνες σε Κέντρο Υγείας του Δήμου Πάργας.
– Να διαμένουν προσωρινά στον Δήμο για τις ανάγκες της υπηρεσίας τους και να έχουν μόνιμη κατοικία σε άλλο Δήμο.

Η σχετική δαπάνη έχει ήδη προβλεφθεί στον προϋπολογισμό του Δήμου για το έτος 2026, με πίστωση ύψους 7.000 ευρώ.

Η απόφαση του Δήμου Πάργας εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των Δήμων να στηρίξουν τη δημόσια υγεία σε περιοχές με έντονες εποχικές πιέσεις, όπου η έλλειψη ιατρικού προσωπικού μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα εξυπηρέτησης του πληθυσμού. Παράλληλα, αναδεικνύει τον αυξημένο ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη διαχείριση κρίσιμων κοινωνικών ζητημάτων, όταν τα κεντρικά εργαλεία δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πραγματικές ανάγκες των τοπικών κοινωνιών.