«Όνειρα δίπλα στα «Καζάνια»

Το Πέραμα είναι η πόλη που μεγάλωσα και στέγασε τα πρώτα και τα δια βίου όνειρα μου. Το Πέραμα το κάναμε τραγούδι, και γίναμε ένα με τους καημούς των γειτόνων μας, όχι τώρα μόνο, από το θώκο της δημαρχίας, αλλά από παλιά, σεργιανώντας στα σοκάκια και αρμενίζοντας στις ακτές αυτής της δυτικότερης πλευράς της Αττικής. Είδαμε τον αδηφάγο  ΟΛΠ να  μπαζώνει την πρόσβασή μας προς τη θάλασσα, μια πόλη να χτίζεται κάτω από την πόλη, και μια άλλη, την πρώην παραγκούπολη, να χτίζεται από πάνω, στο βουνό. Σήμερα ως Δήμος Περάματος σκάβουμε το βράχο, νομιμοποιούμε, εξυγιαίνουμε, νοικοκυρεύουμε. Και δεν πάψαμε ούτε λεπτό να οραματιζόμαστε ∙ την «άλλη μέρα» που θα βρει το Πέραμα πιο καθαρό σε αέρα, στεριά και θάλασσα και πιο ελπιδοφόρο, εν τέλει, ένα Πέραμα «βιώσιμο». Έβλεπα από μαθητής έως σήμερα τα μικρά παιδιά να παίζουν δίπλα και, στην κυριολεξία, πάνω στα «Καζάνια» και πάντα αναρωτιόμουν πώς αυτό παραμένει επιτρεπτό στο σύγχρονο κόσμο μας.

Οι δεκαετίες πέρασαν, οι αγώνες του Περαμαϊκού λαού ενάντια στις εγκαταστάσεις των εταιρειών πετρελαιοειδών κορυφώθηκαν, αλλά απάντηση από τις κυβερνήσεις δεν λάβαμε ποτέ,  ούτε ως πόλη, ούτε ως κόμματα, ούτε ως αυτοδιοικητικοί συνδυασμοί. Αισθάνομαι τυχερός, θα μπορούσα να πω, γιατί στην παρούσα δημοτική μου θητεία, εισακούστηκα έστω από τον Περιφερειάρχη Αττικής. Χρειάστηκε ωστόσο μια νύχτα εφιάλτη, για να ζωντανέψει στα μάτια των  πολιτών και των πολιτικών αρμοδίων η εικόνα του κινδύνου του «ολοκαυτώματος», όπως πολλάκις την περιγράφαμε. Ναι, γλυτώσαμε από θαύμα τη νύχτα της 17ης Ιανουαρίου, αλλά για πόσο?

Μπορεί να κατέθεσα μήνυση ως δήμαρχος κατά παντός υπεύθυνου για τη διαρροή στις εγκαταστάσεις αποθήκευσης των πετρελαιοειδών που οδήγησε στην πυρκαγιά, η μετεγκατάσταση όμως αργεί παραδειγματικά, ακόμη και να συζητηθεί. Ένα ολόκληρο Περιφερειακό Συμβούλιο συνεκλήθη από το Νίκο Χαρδαλιά για τα «Καζάνια» του Περάματος, και αναγνωρίστηκε πράγματι με ψήφισμά του ότι η κυβέρνηση φέρει την ευθύνη εξεύρεσης ολοκληρωμένης λύσης με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Επιμένω: Η επόμενη οδηγία που σήμερα αποκαλείται Seveso, θα είναι «Οδηγία Πέραμα» γιατί το ολοκαύτωμα δεν θα έχει 300 νεκρούς, θα έχει χιλιάδες νεκρούς. Το Μάτι είχε 110 νεκρούς και πολλούς ζωντανούς, γιατί διέφυγαν οι ζωντανοί προς τη θάλασσα, εμείς δεν έχουμε ούτε διαφυγή! Για να ξημερώσει λοιπόν εκείνη η μέρα που η ζωή μας στο Πέραμα δεν θα είναι άλλο αιχμάλωτη από τα «Καζάνια», τρία στοιχεία πρέπει να συνυπάρξουν ταυτόχρονα. Πρώτον, να βρεθούν ο τόπος για τη μετεγκατάσταση, δεύτερον, τα χρήματα για το κόστος μετεγκατάστασης, και τρίτον, να υπάρξει ο  τρόπος. Με άλλα λόγια, να υπάρξει αποφασιστική η πολιτική βούληση, για την οποία πολύ αμφιβάλλω δυστυχώς.

*Γιάννης Λαγουδάκος,  Δήμαρχο Περάματος

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παραπολιτικά