Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση στην Ευρώπη αυτές τις μέρες φαίνεται να αντιπαρατίθεται ένας μετριοπαθής πολιτικός που υποστηρίζει κυρίως λογικές ιδέες με έναν λαϊκιστή που ξεσηκώνει τον όχλο και αντιπαθεί τους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνήθως κερδίζει ο κεντρώος, αλλά τα περιθώρια λιγοστεύουν. Μήπως η Ευρώπη είναι τελικά προορισμένη να διολισθήσει στην αντιδραστική δυσλειτουργία, με μια εκλογική οπισθοδρόμηση τη φορά; Όχι τόσο γρήγορα. Όσο ισχυροί και αν φαίνονται, οι φλογεροί εθνικιστές της Ευρώπης -ακόμα και όταν καταλαμβάνουν υψηλά αξιώματα- είναι απλώς το κρέας σε ένα φιλελεύθερο σάντουιτς. Πάνω από αυτούς βρίσκονται οι μανδαρίνοι της Ε.Ε., πάντα σε ετοιμότητα να ελέγχουν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού και την τήρηση του κράτους δικαίου. Κάτω από τους λαϊκιστές υπάρχει ένα στρώμα πραγματιστών πολιτικών που κρατούν τον καθημερινό μηχανισμό της κυβέρνησης σε λειτουργία (και τους δρόμους χωρίς λακκούβες). Οι δήμαρχοι της Ευρώπης, ιδίως εκείνοι των μεγάλων πόλεων, είναι η αφανής μετριοπαθής δύναμη της πολιτικής της ηπείρου. Ελεύθεροι από πατριωτικές πομφόλυγες και επικεντρωμένοι στην έγκαιρη κυκλοφορία των λεωφορείων, αποτελούν το προπύργιο της μετριοπαθούς διακυβέρνησης σε μια ήπειρο που την έχει μεγάλη ανάγκη.

Διαβάστε όλο το άρθρο του powergame.gr εδώ.

© 2025 The Economist Newspaper Limited. All rights reserved. Άρθρο από τον Economist, το οποίο μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε με επίσημη άδεια από την www.powergame.gr. Το πρωτότυπο άρθρο, στα αγγλικά, βρίσκεται στο www.economist.com