O δήμαρχος Τήνου, Παναγιώτης Κροντηράς, αναλύει σήμερα, μετά την αθωωτική απόφαση του Δικαστηρίου Σύρου, τους αγώνες για τη διαφύλαξη της ανεκτίμητης ομορφιάς του νησιού και τα μηνύματα που απορρέουν από την όλη προσπάθεια:

“Με τη σημερινή αθωωτική απόφαση του Δικαστηρίου της Σύρου, με κατηγορούμενους πολίτες της Τήνου, ανάμεσά τους και αυτοδιοικητικούς, τελείωσε μια μεγάλη ταλαιπωρία σειράς δικών για μένα προσωπικά και για μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου. Μένει ακόμη, για κάποιους συμπολίτες μας, στην οποία όμως, θα είμαστε για μία ακόμη φορά δίπλα.

Η ταλαιπωρία αυτή, 6 χρόνια τώρα, υπήρξε ψυχική και οικονομική. Στο οικονομικό συνέβαλε ιδίως μια ακατανόητη απόφαση να εισαχθούν όλες οι συναφείς δίκες στη Σύρο και όχι στην Τήνο, νησί της ελευθερίας έκφρασης και της πολυφωνίας. Να μην επεκταθώ στα ασφυκτικά γεμάτα πινάκια, όπου οι υποθέσεις μας ήταν σίγουρο ότι θα αναβληθούν. Αναβολές επί αναβολών και πάλι από την αρχή.

Η ταλαιπωρία άξιζε ; Εκατό τοις εκατό:

-Γιατί φάνηκε κάτι ελπιδοφόρο. Ο κόσμος της Τήνου, η νεολαία της, οι άνθρωποι που την έκαναν νέα πατρίδα τους, έβαλαν πάνω από όλα την προστασία του φυσικού της περιβάλλοντος, της ιστορίας της, της ιδιαιτερότητάς της. Ξέχασαν υποχρεώσεις κι έτρεξαν όπου έπρεπε για να βοηθήσουν με την παρουσία τους.

-Γιατί χαλύβδωσε την πίστη όλων σε έναν όμορφο αγώνα. Την εποχή του καναπέ, του ωχαδερφισμού και της αποχαύνωσης που εγγυάται η κατάχρηση των νέων τεχνολογιών, δεν είναι και το πιο απλό πράγμα εκατοντάδες άνθρωποι να διαμαρτύρονται υπό βροχή ή άλλες αντίξοες συνθήκες για κάτι που πιστεύουν ότι προσβάλλει άδικα και περιττά την ιδιαίτερη πατρίδα τους.

-Γιατί ο αγώνας απέτρεψε άλλους επενδυτές να “γαζώσουν” το νησί από άκρη σε άκρη.

-Γιατί έκανε και τον νομοθέτη σοφότερο, ώστε πλέον να εξαιρεί την πλειονότητα των Κυκλάδων από νέες ανεμογεννήτριες. Χρειάστηκε 5 χρόνια για να γίνει αντιληπτό ότι ένα νησί συνιστά εξ ορισμού ευπαθές οικοσύστημα και χρήζει άλλης αντιμετώπισης.

Είμαι περήφανος για τον κόσμο μας, που διαδήλωσε και διεκδίκησε μια αυθεντική Τήνο. Είμαι υπόχρεος σε όσους βοήθησαν με κάθε τρόπο, μάρτυρες, αλληλέγγυους, δικηγόρους. Όλοι βάλανε το λιθαράκι τους. Η Τήνος των πυλώνων του 1996 και μετά και η Τήνος των αιολικών πάρκων του 2019 ως σήμερα, δείχνουν τον δρόμο. Ο αγώνας για να διαφυλάξουμε τις ανεκτίμητες χάρες του νησιού μας θα πρέπει να έχει συνέχεια. Το χρωστάμε στους προγόνους μας και στις επόμενες γενιές.