Αγαπώ την Αθήνα με πάθος. Είναι η πόλη μου. Εδώ γεννήθηκα και εγώ και οι γονείς μου και όλη μου η οικογένεια. Αυτές τις ημέρες όλοι λέμε τα ίδια. Κουραστήκαμε να ζούμε σε μία πανέμορφη αλλά εγκαταλελειμένη πόλη. Σκοτάδι στους δρόμους, ανασφάλεια, κακά πεζοδρόμια, ανύπαρκτες διαβάσεις, κτίρια που έπρεπε να έχουμε κορώνα στο κεφάλι μας καμμένα, μισογκρεμισμένα ή με κακόγουστες ταμπέλες παντού.
Η Αθήνα θυμίζει μία ωραία γυναίκα που δεν την αγαπάει κανείς και μαραζώνει. Θέλει φροντίδα και έχει πάρα πολύ σοβαρά προβλήματα. Γειτονιές που υπήρξαν ονειρεμένες έχουν μετατραπεί οριακά σε ground 0. Oταν πήρα την απόφαση να κατέβω δημοτική σύμβουλος Αθήνας μου είπαν οι δικοί μου “Που πας να μπλεξεις”.. Τώρα που το ζουν μαζί μου στηρίζουν 100% ειδικά και όσο περισσότερο γνωρίζουν τον Παύλο Γερουλάνο.
Ικανος, πολιτισμένος και διαβασμένος. Είμαι περήφανη που κατεβαίνω μαζί του γιατί η Αθήνα είναι στο DNA του και μοιραζόμαστε την ίδια “αισθητική” σε πολλούς τομείς. 4 γενιές προσφοράς από τον Εμμανουήλ Μπενάκη μέχρι τη μητέρα του που ήταν αντιδήμαρχος με τον Τρίτση. Η Αθήνα είναι η πόλη της Αθηνάς της θεάς της σοφίας. Είναι κρίμα να έχει καταντήσει “χαζή”. Θέλουμε μία έξυπνη πόλη σε όλα. Χρήσιμη στους πολίτες. Μία πόλη φωτεινή, ασφαλή, καθαρή και χαρούμενη, έτσι όπως της αξίζει και μας αξίζει. Κάθε φορά που βλέπω τη μητέρα μου να βάζει το καπελάκι της στα 80 της χρόνια και να κανει ευβλαβικά το γύρο της Ακρόπολης και της Πλακας ταίζοντας αδέσποτα επιβεβαιώνεται μέσα μου το ότι έκανα πολύ καλά. Ολοι μαζί θα τα καταφέρουμε.